पहिली नजर

प्रिय प्रेयसी

तो दिवस...तो चेहरा...ती भेदक आणि करारी नजर...हृदयाला घायाळ करणारं रूप, डोळ्यात साठवून ठेवणारं तुझं ते स्मित हास्य...ती पाहता कळिजा खलास व्हावा, असंच म्हणावं लागले...रुपच तुझं मस्ताना आहे की प्रेमात आकंठ बुडून जावं...पापण्यांना पापणी चिटकली तरी तू डोळ्यात दिसावी...इतकं लाजवाब सौंदर्य...परी म्हणू की अप्सरा, काहीच कळत नाही बघ...तुझा फुललेला चेहरा माझ्या कोमल हातात घेऊन बघत राहावं...तुझं सौंदर्य जणू प्याऊनच घ्यावं...पहिल्या नजरेत प्रेमात पडावं आणि पहिल्या भेटीतच प्रेमाची झालर डोळ्यात दिसावी. हृदयाला तर प्रेमाच्या उकळ्या फुटाव्यात आणि त्यात तुझं हृदयही खुदूखुदू नाचावं...

तुझी पहिली भेट हा साक्षात योगच होता...एकाद्या भ्रमराने फिरत राहावं, फिरत राहावं आणि कमळाच्या फुलावर अलगद विसावा घ्यावा...आणि त्या कमळाच्या पाकळ्यांनी भ्रमराला अलगद बाहुपाशात घ्यावं...तसंच काहीसं झालंय...तुझ्या प्रेमाच्या बाहुपाशात पूर्ण तसंच पडून राहावं असं वाटतंय. सूर्य उगवेल. दिवस होईल. कमळाच्या पाकळ्या उघडतील आणि भ्रमर उडून जाईल...असं होऊच नये असं वाटतंय. पहिलं प्रेम हे पहिलं प्रेमच राहावं...आणि पहिल्या नजरेत मी तुझ्या नाजूक नयनांमध्ये प्रेम आणि प्रेमच पाहिलं. सर्व निराशाच संपून गेली. प्रेमाने भरलेलं जग दिसू लागलं...गुलाबाच्या फुलाने जसा रुबाब दाखवावा तसाच तो तुझा रुबाब...कमळाच्या पाकळ्यांप्रमाणे पापण्या आणि सागराचा अथांगपणाही मावावा असे ते तुझे डोळे...चाफेकळीने मान खाली घालावी असे चाफेकळी नाक, मखमलीने लाजावं असा मखमली चेहरा, वाऱ्यावर उडणारे भुरभुर केस...डोळ्यांवर ढळणारी बट...अप्रतिम सौंदर्याची खाण...अप्सरा आली आणि हृदयात बसली... असंच काहीस...जणू मंथरलेलं...स्वप्नवत...तुला माझ्या डोळ्यांच्या पापण्यांमध्ये बसवू की हृदयाच्या कप्प्यात...कशी काही ती चैनच पडत नाही...क्षणोक्षणी आठवणींचा चिंब पाऊस पडावा...आठवणींच्या पावसात पार भिजून जावं आणि तुझं गीत ओठी यावं...शब्द सुचू दे तुझे गीत गाण्यासाठी अशी आर्जवच करतो त्या विधात्याकडे...कारण तूच माझी जिगर आहेस आणि तूच माझी नजर आहेस...तूच माझे शब्द आहेत आणि तूच माझी कविता आहेस...कोणत्याही अलंकाराने नटलेली, सजलेली नसताना तू नमकीन आहेस... तुझ्या अदांवर मी कायम फिदा आहे...कारण या जीवनात तू माझी आणि माझीच हमसफर आहेस...हे वाचून बघ तुला प्रेमाचा गुलकंद आठवतो का...?

तुझाच दिल देऊन बसलेला प्रेयस